Misschien wel de laatste koers van het seizoen, dan is het toch leuk om dat af te sluiten in de regio. Op een afstand van zo'n 10 minuten rijden ligt het kleine dorp Ransdaal. Vroeger werd hier al wel eens een omloop gereden en sinds dit jaar is er weer een gemotiveerde organisatie die de koers nieuw leven in wil blazen. Dat is zeker gelukt en het was leuk rijden met het publiek in de finish straat en boven op de klim. Het rondje was erg zwaar met de klim de Opscheumert verwerkt in het parcours, maar ook de aanloop daar naar toe was niet bepaald vlak. Het ging lekker en ik probeerde mee te doen met de bergprijs en de leidersprijs, de eerste twee rondes was ik bij beiden als eerste en had ik al zes punten voor het klassement om de bergprijs en twee punten voor de leidersprijs. Het was het proberen waard want we hoefden maar 22 rondes te rijden van 2300 meter. Het was erg zwaar en de Opscheumert zorgde voor een boel slachtoffers, na 5 rondes reed er een serieuze kopgroep van drie weg met de twee sterkste mannen in koers, Dylan Groenewegen en Jan Weevers (resp. 1ste en 2de). Daarachter was het een groepje van 6 renners waar onder andere ploegmaat Lars Toma bij zat. Het was een mooie ronde voor hem met eindelijk eens een flinke klim in het parcours, ik probeerde zoveel mogelijk af te stoppen en zag dat Lars bijna elke ronde de klim ook voor zijn rekening nam. Op een gegeven moment liepen ze echter niet meer verder uit en met nog 5 rondes te gaan sloten we weer aan het werd het rijden voor plek 4. Met nog drie ronden te gaan reed Roy Steuten weg met nog een renner in zijn wiel, deze bleven helaas tot het einde net voor het peloton uit rijden. Ook ik probeerde het nog een paar keer op de klim maar in de afdaling kwamen ze vaak terug of ze reden niet mee. De laatste ronde zette ik alles op de sprint en bleef constant bij de vijf eersten zitten. Op de klim reden we hard naar boven waarna we met 6 renners een kleine kloof hadden geslagen. Ik maakte me echter niet druk en bleef me focussen op het feit dat ik als eerste de laatste bocht door wilde, vervolgens was het bijna onmogelijk om nog in te halen. Zo'n 200 meter voor de bocht zette ik aan en reed op kop zo hard als ik kon door de bochtte, ik sprintte nog vol maar in de bocht had ik al een klein gaatje geslagen waardoor ik eerste van het peloton werd en uiteindelijke 6de in de uitslag. Natuurlijk was ik zeer tevreden, ook was ik blij dat Lars, na zijn dipje, zichzelf weer aardig heeft terug gevonden en dat we samen toch wel aardig de koers hebben kunnen maken...
Foto's in het foto album
Team Toma Cycles voert het
peloton aan!
Weer eens een koers in België, in Diepenbeek wel te verstaan. Lekker rustig aan gestart vanaf de een-a-laatste rij, toen ik na een halve ronde vooraan in het peloton arriveerde was er al een redelijk groep van zo'n 10 renners vertrokken. Het was een grote ronde van zo'n 9 kilometer die we 9 keer moesten afleggen, in de derde ronde liep het peloton snel in op het groepje dat was weg gereden en ging het weer om de eerste plek. Er zaten enkele viaducten en wat oplopende stukken in, een stuk liep over een betonbaan naar boven waar veel renners het zwaar hadden. Met mij ging het tijdens de koers eigenlijk heel goed en ik probeerde dan ook regelmatig aan te vallen of mee te springen, uiteindelijk ben ik ongeveer 7 keer weg gereden en dat met resultaat. Met nog 4 rondes te gaan reed ik weg bij het opgaan van een viaduct en kreeg een renner van het Belgische Bollini met me mee. Samen reden we naar de kopgroep die zojuist was ontstaan en kregen onderweg nog 3 andere renners mee. Uiteindelijk waren we met 14 renners in de kopgroep waarin in het begin redelijk werd gedraaid maar dezelfden nog wel eens verstek lieten gaan. Er werd niet geprobeerd om weg te rijden tot in de laatste ronde, ik had twee keer gedemarreerd waarbij ik de tweede maal ook een eind weg reed. Weer samen met een renner van Bollini, hij reed echter zo hard dat ik moeite had om te volgen en op een gegeven moment nam hij ook niet meer over. Er zaten naast hem nog 3 renners van zijn team in de kopgroep. Na nog enkele schermutselingen werd het een sprint waarbij ik al aardig kapot zat, toch had ik nog redelijk snelheid en dacht er net langs te glippen voor in ieder geval een mooie ereplaats. De sprint verschoof van de linker naar de rechterkant van de weg waar ik net langs probeerde te gaan, toen moest ik helaas in de remmer en werd ik 12de en een-a-laatste van het groepje. Ik was wel zeer tevreden en had ook niet het gevoel nog beter te kunnen sprinten, het was gewoon jammer dat we de laatste ronde niet nog eens weg reden met 3 of 4!
Aanloop naar de finish over
de kasseien.
Er mocht weer eens vooraan worden gestart in Maren Kessel, na rustig in de wielen te hebben gereden sprintte ik mee met de eerste premiesprint. Deze won ik en vervolgens werd ik nog eens tweede in het klassement-over-drie-ronden. Het begon dus goed, daarna had ik wat meer afgewacht, te veel, want op een gegeven moment lieten ze elke keer een aantal renners rijden. Maar als ik ging doken ze steeds op mijn wiel, vervolgens waren er al zoveel renners weg gereden dat er geen platte prijs meer te halen viel. Er reden meer renners voorruit dan in het peloton, het laatste rondje reed ik nog weg op jacht naar het groepje van plek 19 tot 34 maar hiervoor kwam ik zo'n twee honderd meter voor te kort. Het was jammer dat ik koerste als een schijterd en gewoon te afwachtend reed, ik had goede benen en keek van mezelf op hoe hard ik de laatste ronde nog kon rijden. Hopelijk de volgende keer beter, dan rij ik me maar kapot en heb ik het in ieder geval geprobeerd.
Vandaag maar in Wolder gereden in plaats van het Nederlands Kampioenschap, bij allebei de wedstrijden gaf ik mezelf even veel kans om te winnen en heb toen maar voor de koers gekozen die het dichtste bij was. k'Ben immers ook nog maar student. Met de start stond ik helaas helemaal achteraan, dit was jammer omdat het in het begin vrij hard ging tot boven aan de klim, het was dus moeilijk in te halen wat pas lukte na bijna een ronde te hebben gereden. Doordat ik wat snel naar voren reed kreeg ik het ook al vlot lastig op de klim welke een steilte graad had van 10% en zo'n 500 meter door liep. Ik voelde me wel goed maar niet super, we moesten 90 kilometer maar met 70 kilometer gaf ik de pijp aan Maarten. Het was aardig op en als je met de elites mee koerst kun je toch het verschil merken, het verschil wat vooral gemaakt wordt doordat er constant in een hoog tempo wordt gereden. Dit terwijl het bij de amateurs wat vaker stil willen vallen tijdens de koers. Toch was ik wel tevreden want er waren verschillende elite en belofte renners die al voor mij moesten lossen, ook van continentale teams dus de vorm is nog steeds stijgende.
Dit jaar had ik nog niet zo afgezien als vandaag, een ronde van nog geen 3 kilometer waarbij we in totaal 114 kilometer af moesten leggen. Door de klim welke er in zat werd er eigenlijk constant hard gereden, iets wat ik niet echt meer gewend was. Natuurlijk wist ik dat het een stukje harder zou gaan maar hier stonden ook mannen aan de start als Cuppens, Cohnen en mannen van het Duitse Nutrixxion. Het constante doorrijden was naast de hoge snelheid dan ook een van de belangrijkste factoren waardoor ik het vrij moeilijk had tijdens de koers. Het tempo ligt toch net wat hoger en van stil vallen is weinig sprake, regelmatig reden we met een snelheid van 40 km/ph naar boven. Dat is niet erg maar elke ronde was wat te veel van het goede, na 20 kilometer waren er dan ook al aardig wat afvallers en was ik blij dat het een rondje wat rustiger naar boven ging. Ondanks dat ik me redelijk voorin probeerde te handhaven bleef het aanpoten om er bij te blijven, verschillende elite en belofte moesten op de klim al lossen voor dat ik dat moest en daar was ik opzich wel tevreden over. Echter na 70 kilometer hield ik het zelf ook niet meer en stonden mijn spieren op knappen! Wel een goed gevoel er van over gehouden want echt heel moe was ik niet, het was in mijn ogen puur het hoge tempo en het constant hard rijden wat me uiteindelijk nekte. Aankomende week rij ik nog een "klein" koersje op de baan in Landgraaf, deze week hoop ik mijn uitnodiging te krijgen van het NK voor Amateurs te Aalten! Anders rij ik naar Maastricht om de Ronde van Wolder te rijden, dat is waarschijnlijk meer afzien...
De ROG Tour, een wedstrijd over 3 etappes zoals het altijd geweest is. Alleen vorig jaar was het op een dag gepland met een tijdrit en een omloop. Dit jaar was er een tijdrit met een avondcriterium op de zaterdag en een omloop op de zondag. De tijdrit ging redelijk maar ik was niet instaat een constant hoge snelheid te behouden, ondanks een gemiddelde van 42,5 viel het me nog wel tegen. k'Had er niet speciaal op getrained maar wel had ik een ligstuur op mijn fiets gezet, dit scheelde vast en zeker maar graag had ik bij de eerste 30 gereden om in aanmerking te komen voor de bonificatieseconden, helaas werd ik slechts 43ste.
Diezelfde avond ging het een stuk beter, een paar keer proberen aan te vallen en als eerste over de meet te komen. Want elke ronde viel er een bonificatie seconden te rapen, op deze manier probeerde ik me nog een beetje te onderscheiden in het klassement. Uiteindelijk kwam ik een maal als eerste over de streep en dat was niet gemakkelijk, er werd constant hard gereden en door de vluchtheuvels was het ook nog eens best gevaarlijk. Met de peloton sprint deed ik dan ook niet mee en werd in deze etappe 80ste.
Zondag stond de omloop op
het programma, een ronde van ruim 13 kilometer waarbij we uiteindelijk
126 kilometer aflegden. Het was qua koers niet heel zwaar maar na 40
kilometer voelde ik aan mijn benen al dat het vandaag niet veel kon gaan
worden. Daarom hield ik me ook rustig in het peloton en probeerde goed
op te letten bij serieuze ontsnappingen. Een enkele keer waren we weg
gereden met een stuk of 15 renners maar toen reed er helaas niemand
door, verder heb ik me weinig bemoeid met het koers verloop met het doel
uit te rijden. Dit was haalbaar en ik probeerde me nog enigszins in de
pelotonsprint te mengen, dit ging redelijk maar fit was ik niet meer. Al
met al werd ik 18de van het peloton en 21ste in totaal omdat er nog 3
man weg waren gereden, in het algemeen klassement werd ik 40ste. Meer
uitslagen vind je op de
wedstrijd pagina.
Voor de start leek het erop dat we noodweer zouden krijgen tijdens de wedstrijd, maar het bleef gelukkig bij enkele dikke druppels. Zodra ik mijn regenjas aan had getrokken werd het eigenlijk alweer droog. Wel had ik goed ingereden want bij het verkennende rondje voelde je de wind al opzetten vanaf de zijkant, als het dan gelijk op de kant gaat wilde ik me niet laten verrassen. Dit gebeurde ook niet want ik kon de hele koers voorin mee blijven rijden, maar helaas brak het ook nooit echt en waren er nog 60 renners die de koers uitreden.
Tijdens de wedstrijd waren er verschillende ontsnappingen, waar ik vier keer bij zat. Twee daarvan waren wat serieuzere ontsnappingen. Maar lang konden we nooit voor het peloton uitblijven, je moest met een vrij grotere groep weg rijden wou je ook weg blijven. Het peloton kon veel meer snelheid maken op de lange brede stukken en daardoor liep het uit op een massasprint. We moesten 100 kilometer waarvan de laatste 3 dus de belangrijkste werden, ik probeerde me zo goed mogelijk voorin te handhaven en op de “snellere” sprinters te letten. Dit verliep goed, het enige min puntje is dat ik op een gegeven moment vast zat en alleen maar via de linkerkant door de wind kon sprinten, dit koste me misschien een paar plekken maar ik was blij dat ik 10de was geworden en daarbij mijn eerste top 10 plek kon noteren in de afgelopen paar jaar.
Premie sprint mee pakken.
Werd het op een gegeven moment in ieder geval wel, het District Kampioenschap ging vanaf de start al vrij hard en er waren constant uit loop pogingen. Aangezien de "beteren" ook al mee streden om voorop te blijven waagde ik me er ook aan om mee aan te vallen. Op een gegeven moment reed ik van de derde naar de tweede groep, doordat ik vrij hard door de bocht ging en aardig naar boven reed kon ik aansluiten. Echter was ik zo kapot dat ik het gedeelte vals plat gelijk weer moest lossen. Later konden we met een paar man nog terug komen en waren we met 11 renners de "kopgroep", volgens mij reden er verder ook geen amateurs meer op het parcours omdat verder iedereen gedubbeld was. Het was aan de andere kant jammer dat de elite/belofte tegelijk reden want daardoor kwam niet alleen ik terug aansluiten vooraan, maar werden ook andere aanvallers vrij vlot terug gehaald. Edwin Raats had gewonnen maar als de elite/beloften niet langs kwam stuiven had hij niet op het podium gestaan want er waren al twee groepjes van twee renners voor uit. Waarvan de eersten een best groot gat hadden, door het harde rijden in het begin had ik hem aardig zitten. De benen voelde al niet goed en ik was eerlijk gezegd blij dat ik er nog aanhing. In de voorbereiding op de sprint kon ik al moeilijk naar voren schuiven en daardoor had ik me er ook niet meer in gemengd. Vandaag was ik blij dat ik hem had uitgereden, op een 11de plaats nog wel. Dit is helaas officieus omdat ik niet in het District Zuid val.
Vandaag afgereisd naar het Belgische Mielen-boven-Aalst, vorig jaar had ik hier ook gekoerst, een leuk maar niet gemakkelijk rondje. Dit jaar hadden ze het rondje ook nog eens verlengt waardoor het nog een stukje zwaarder was geworden, met 2 stukje die flauw op liepen en 2 kleinere heuveltjes. Dit jaar deden er ook een pak meer renners mee, vorig jaar rond de 30 als ik het goed heb en dit jaar zelfs 66. Vanaf de start werd er hard gekoerst en de oplopende stukken waren uitdagend genoeg om constant de demarreren. Er werd soms verschrikkelijk hard gereden en ik probeerde me constant bij de 20 eersten te handhaven, enkele keren probeerde ik nog mee te springen maar lang bleven we nooit weg. Een slagveld was het wel, op een gegeven moment keek ik op mijn fietscomputer, waarop ik zag dat we net 20 kilometer gekoerst hadden. Nog 50 kilometer dacht ik, mijn benen waren zo slecht dat het voelde alsof we al bijna op het einde van de koers zaten.
Doordat het zo’n slagveld was en er hard werd gereden vielen er constant gaten in het resterende peloton. Halverwege koers zat ik opeens in het tweede peloton en daar baalde ik wel van, want in het begin probeerde ik juist mee te koersen, misschien wel iets te veel achteraf. Ploegmaat Lars Toma voelde zich niet optimaal maar kon zich goed handhaven in de groep en snokte een paar keer flink op kop. Uiteindelijk kwam de twee “grote” groepen weer bij elkaar. We gingen sprinten voor plek 7 want ondertussen waren er ook al 6 renners weg gereden. Dat het zwaar was bleek wel uit de uitslag, maar ook tijdens de koers, onderweg zag je al redelijk veel renners langs de kant staan en in het “peloton” waarin ik finishte reden nog maar 25 renners. De aankomende weken probeer ik wat meer en gerichter te gaan trainen met het oog op de ROG tour en het Nederlands Kampioenschap op de weg in Aalten.
Uitslag van de ECW wedstrijd in Mielen vind u hier.
Naast kopman, Lars Toma.
Er moest vandaag 126 kilometer afgelegd en dat niet alleen, daarnaast regende het ook nog eens de hele dag. Een feest dus om als eerste koers mee te beginnen! De eerste, ik schat zo'n 2 kilometer, waren geneutraliseerd. Dit om de renners nog een beetje in toom te houden bij de eerste vluchtheuvels, rotondes en andere obstakels. Echter mocht het niet veel baten want op de eerste de beste rotonde was er een massale valpartij, hier kreeg ik gelukkig niet veel van mij omdat ik me op de eerste rijen van het peloton probeerde te handhaven. Toen iedereen weer aan was gesloten werd de koers open gegooid, de geel-witte mannen van Princenhage trokken alles op de kant en er kwam gelijk al breuken in het peloton. Ik zat in de eerste groep van zo'n dertig renners en er werd flink doorgereden, tot een kilometer later de spoorbomen dichtzaten. Alles weer bij elkaar en nog geen twee kilometer gekoerst.
Hierna werd er weer geneutraliseerd verder gereden, er waren onder de koers veel obstakels als vluchtheuvels, versmallingen maar ook auto's die soms nog ver op de weg stonden. Wat ik er van mee heb gekregen is dat alles verder redelijk verlopen is op enkele valpartijen na. De hele koers waren er wat schermutselingen maar een kopgroep kwam nooit ver weg. Na 70 kilometer koers werd alles nog een keer flink op de kant gezet op een smal landweggetje in de buurt van Deurne, het ging best hard en ik hoopte dat we met deze 20 renners vooruit zouden blijven omdat er telkens renners waren die gaten lieten vielen. Maar na enkele kilometers kwam het peloton weer aansluiten. De laatste drie plaatselijke rondes waren hectisch, dit kwam vooral omdat de meeste renners opeens ook vooraan wilden fietsen toen ze de finishlijn weer zagen. Ik hield me verder rustig en probeerde nog wat te eten en te drinken, met nog 6 kilometer te gaan sprong er een groepje weg welke uit eindelijk ook weg bleven. Dit was jammer want ik zat redelijk voor aan en had misschien wel mee gekund, maar ja, als, als, als. Met nog twee kilometer te gaan reed ik weg met nog een renner in mijn wiel, we hadden een leuk gaatje en het kon opzich vol te houden zijn. Helaas wou de renner niet overnemen en ondanks dat ik een heel stuk ruim boven de 50 reed kwam het peloton weer aansluiten bij het in gaan van het dorpje Liessel met nog 500 meter tot de streep. Ik zette me aan de kant om het razende peloton voor bij te laten gaan. Het was jammer dat ik niet voor het peloton uit kon blijven maar ik ben zeer tevreden over hoe alles verlopen is. Ook dat ik nog aan kon vallen op het einde van de koers, dit kon ik vorig jaar niet terwijl ik toen meer had getraind als nu. Op naar de volgende wedstrijd!
Deze week het nieuwe outfit voor 2010 van mijn sponsor Toma Cycles gekregen. Een snelpak speciaal met lange mouwen voor de cross, hij zit als gegoten en het felle rood ziet er strak uit. Rood, de kleur van de oorlogsgod Mars, moet mij helpen nog vele oorlogen te winnen. Niet alleen in het veld maar ook tijdens de "wilde bond" wedstrijden op de weg zul je mij de kleuren van Toma zien verdedigen. Aankomende zondag schitter ik nog in het wit-blauw van de WSV Emmen omdat er nog geen shirt voorhanden was.
Nu is het wachten op mijn Specialized Tri-Cross Expert ;-)
Na weer enkele weken een beetje bezig te zijn geweest wordt het tijd voor de eerste wedstrijd! De Ronde van Brabant, hier ga ik niet met grote verwachtingen heen maar mijn doel is om de koers uit te rijden. Het zullen voor mij 129 slopende kilometers worden maar toch heb ik er veel zin in. De afgelopen twee weken heb ik lekker getraind waarbij ik een dagje met de wielerschool uit Deventer mee ben geweest en een paar keer met vrienden nog een stuk heb gefietst. Vooral de training met de jongens en meiden van de wielerschool was erg zwaar, elite, beloften en junioren die de hele winter hadden getraind waar ik maar bij moest zien te blijven. Toch heb ik er wel een goed gevoel aan over gehouden en ik ben dan ook zeer benieuwd hoe het zondag zal gaan. Gisteren had ik voor de tweede maal op de baan in Landgraaf gereden en dat beviel toch een stuk beter als twee weken daarvoor, toen moest ik na een uurtje lossen. Hopelijk is het zondag een lekker weertje in ieder geval, er wordt 18 graden voorspelt met misschien toch een enkele bui. Als het maar een beetje waait, maar niet te veel...
Het is wachten op het mooie weer, na het NK heb ik nog een cross gereden Bakel. Dit was echter meer een debakel, ondanks een goede start liep het totaal niet en uiteindelijk werd ik 17e. De laatste cross wedstrijd reed ik hier in de buurt, in Landgraaf op het nieuwe park van Sport & Leisure. Het was een zwaar rondje waar ze ons gewoon tussen de bomen en bosjes door lieten fietsen om maar een beetje een idee te hebben van een cross parcours. Ook hier ging het helemaal niet, terwijl ik na het NK toch best moraal had, ook al had ik niet veel meer getraind. Halverwege de wedstrijd was ik afgestapt, het ging niet en het was geen parcours waar je rustig uit kon rijden. Op naar het wegseizoen dacht ik...
Rond de kerst lekker sneeuw gehad, zoals het hoort, maar niet nog in februari en ook niet in maart. Zelfs afgelopen vrijdag sneeuwde het nog, de laatste keer dat het zo laat nog sneeuwde fietste ik naar Enter. Daar wou ik een trainingswedstrijd gaan rijden maar halverwege de rit er heen begon het zo hard te sneeuwen dat zelfs het ophalen met de auto nog een poos duurde. Vanochtend nog wel even wezen fietsen, niet zo lang want de laatste paar weken heb ik erg last van winterhanden. Hoe langer ik hiermee in de kou ga fietsen, des te meer pijn ik vanavond en morgen heb. Het seizoen begint dus lekker! Nu maar hopen dat de zon echt gaan schijnen want ik had me voorgenomen om op 2 mei mijn eerste koers te rijden, de Ronde van Brabant.
Hiervoor zal ik nog wel moeten gaan trainen, de afgelopen twee maanden meestal 1 soms 2 keer in de week gefietst dus misschien verstandig om eens langs te gaan bij het Mapei Center voor een stevig trainingsschema! Aankomende week probeer ik weer wat meer te gaan fietsen, dat zal wel nodig zijn want de Ronde van Brabant gaat over 129km, mijn doel zal zijn om daar uit te rijden. Daarnaast heb ik mijn planning bij gewerkt voor het seizoen, met als hoogte- of dieptepunt het NK in Aalten. Vroeger een leuk rondje, een kort klimmetje waar na een zware koers verschil toch wel gemaakt kan worden, alles zal van de hoeveelheid wind afhangen. In een ver verleden ben ik daar eens weg gereden met Martijn Keizer maar moest in de eindsprint mijn meerdere erkennen en eindigde op de tweede plek...
Het was slecht weer, in die zin dat het sneeuwde maar vooral hard waaide. Wel was ik blij dat er wat sneeuw was gevallen, het maakte het parcours toch minder glad en een stukje veiliger vond ik. De start, ik was achter Atse ten Brinke gaan staan, hij is immers altijd vlot weg. Helaas stond er nog een rij voor en die waren wat minder explosief. Toch kwam ik aardig door het eerste gedeelte heen en reed zo rond de 20ste plek het veld in na het fietspad. Helaas viel bij de eerste de beste hobbel mijn ketting eraf en kwam klem te zitten tussen het frame. Het duurde even door het weer in orde was en zo reed ik als laatste het Hellegat in. Het was moeilijk inhalen, als je naast het pad kwam moest je een stuk harder rijden en dat kon dus lelijk op gaan breken. Daarom probeerde ik rustig te blijven en in te halen op stukken waar dat wat makkelijk was. Als laatste en dus 51ste reed ik de eerste afdaling in, ik schoof al verder naar voren en bij de eerste doorkomst reed ik op een 42ste plek. De volgende ronde ging beter maar het niet kunnen inhalen of moeilijk inhalen kost veel tijd en energie. Ik reed nog wel verder naar voren tot een 38ste plek. Het derde rondje viel mijn ketting er weer af en dat koste me zo'n 20 seconden. Daarna bleef het goed gaan en reed ik elke ronde ongeveer 4 plaatsen naar voren, tot ik uiteindelijk op de 22ste stek reed. De renner die de laatste ronde voor mij reed was al ver weg en niet meer haalbaar. Michael Breedt probeerde het laatste rondje bij mij in het wiel te blijven en daarom spaarde ik wat krachten voor de finish. Inhalen was immers toch moeilijk, maar in de sprint bleef ik redelijk makkelijk voor. Met een 22ste plek was ik van te voren tevreden maar gezien het koersverloop toch niet, het was leuk geweest ergens tussen plek 15 en 20 te eindigen, volgend jaar in St. Michielsgestel weer een kans! Woonplaats van de Nederlands Kampioen veldrijden bij de amateurs, Mark Broks, die ik bij deze wil feliciteren met zijn verdiende overwinning.
Uitslag van het NK veldrijden voor Amateurs vind u hier.
Foto gemaakt door Laura Ringersma
